ZORUNLU GÖNÜLLÜLÜK EKSENİNDE HUKUKİ ZEMİNDEN KAYAN AKREDİTASYON!!!

Paylaşmak İster misiniz?

Share on facebook
Facebook'ta Paylaş
Share on twitter
Twitter'da Paylaş

Yorum Yapabilirsiniz

Üniversitelerimizde son yıllarda giderek artan program akreditasyon süreçleri, akademisyenlerimizi, temel görevlerini gölgede bırakan aşırı bürokrasi ve kırtasiyecilik sarmalında ezmekte; sınırlı kaynaklarını ve mesailerini tüketmektedir. Bununla birlikte, Sayıştay’ın Yükseköğretim Kalite Kurulu (YÖKAK) raporundaki çarpıcı tespit, yıllardır sürdürülen bu akreditasyon çabalarının hukuki temelden yoksun bir zemine dayandığını da kanıtlar niteliktedir.

Sayıştay raporunda, akreditasyon süreçlerinde nihai yetkinin YÖKAK’da olduğu açıkça dile getirilmiş, mevzuat sınırları gözetilmeden yürütülen uygulamaların hukuki dayanağının olmayacağı kayıt altına alınmıştır. Üstelik bize göre problem mevzuatla sınırlı da değildir.

Yaptığını yaz, yazdığını yap temel prensibi ile gönüllülük esasına göre başlatılması gereken akreditasyon süreçlerinde geldiğimiz nokta ‘kalite mi üretiyoruz, evrak çöplüğüne malzeme mi çıkarıyoruz’ mesafesindedir. Araştırma yapmak, ders anlatmak, öğrencilerine meslek kültürü konusunda rehberlik etmek ve bilimsel çalışmalara kaynak üretmek olan akademisyenlerimiz mesailerini form doldurmak, dosya kanıtlamak ve kalite toplantılarına katılmakla tüketmektedir. Kalite güvencesi adı altında oluşan aşırı bürokrasi, üniversiteleri kırtasiyeciliğe boğulmuş bürokratik kurumlara dönüştürmektedir.

Sistem, eğitim kalitesinin özünü (müfredatın niteliği, mezunun liyakati, bilimsel derinlik) ölçmek yerine şekilsel süreçleri puanlamaktadır. Kağıt üzerinde her şeyin “tam ve mükemmel” göründüğü ama gerçek dünyada niteliğin giderek düştüğü bir kalite enflasyonu yaşanmaktadır. Göstergelere, anketlere ve raporlara odaklanan bu anlayış, gerçek kaliteyi değil, kaliteli görünümü ödüllendirmektedir.

SAYIŞTAY tarafından beyan olunan, yükseköğretim alanını denetimsiz-bağımsız kuruluşların finansal ve idari nüfuz sağladığı bir piyasaya dönüştürmüş olan durumun teknik bir mevzuat rötuşuyla geçiştirmesi mümkün değildir. Yıllardır yürütülen bu sistemin baştan aşağı masaya yatırılması şarttır. Kurul, üniversiteleri denetlemeden önce kendi kurduğu sistemin hukuki, akademik ve idari mantığını denetlemek ve “bürokrasi çarkını” kırmak zorundadır.

ÇAĞRIMIZ AÇIKTIR: HUKUK, BİLİM VE KAMU YARARI ESAS ALINMALIDIR!

Birlik Eğitim Sendikası olarak; akreditasyon sisteminin hukuki dayanağının, yetki sınırlarının, mali yükünün ve akademik işleyişe etkilerinin bütün yönleriyle değerlendirilmesini istiyoruz. Üniversitelerin gerçek başarısı, üretilen form sayısıyla değil; bilimsel çalışmalarla, uluslararası başarılarla, nitelikli eğitimle ve öğrencilerine kazandırdığı yetkinliklerle ölçülmelidir.

Akreditasyon zorunlu değil, gerçek gönüllülük niyetiyle hayata geçirilmeli, akademisyenlerimiz de bilimsel üretimi ikinci plana iten bürokratik uygulamalar gözden geçirilmek kaydıyla elbette sürece katkı vermeli, çabaya ortak olmalıdır. Lakin üniversitelerde akreditasyon süreçlerinin işleyişi için insan kaynakları istihdamı elzemdir.

Program akreditasyonunda nihai onay yetkisinin mevzuata uygun kullanımına açıklık getirilmeli; yetki ve sorumluluklar şeffaf biçimde ortaya konulmalıdır.

Akreditasyon süreçlerinde harcanan kamu kaynağı, zaman ve emeğin karşılığı hesap verilebilir biçimde değerlendirilmelidir. Hasseten biçimsel göstergeler yerine eğitimin niteliği, bilimsel derinlik, liyakat ve öğrenci kazanımları öne çıkarılmalıdır.

#yök

#üniversiteler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Önce LİYAKAT, sonra HAK..!

GİRİŞ YAP